"વિશ્વ મહિલા દિવસ ને વીથ મોરી ચા"

એ શક્તિ છે, એ ભક્તિ પણ છે,
એ કોઈનો વિશ્વાસ છે, એ સમર્પણ પણ છે,
એ દિવસ પણ છે, એ રાત પણ છે,
પરંતુ એ આપણો સાથ આપવા હંમેશા આપણી સંગાથે ઊભી પણ રહે છે.
એ કોમળહ્રદય પણ છે, એ કઠોરહ્રદય પણ છે,
એ રૂપ માઁ ભવાની નું પણ છે, એ રૂપ માઁ સરસ્વતી નું પણ છે,
એ દીકરી છે, માઁ છે, બહેન છે, મિત્ર છે,
એ કોઈની અર્ધાંગીની પણ છે,
એ જનની છે, એ સંગીની છે,
એ પોતાની જાતને દરેક સંબંધોમાં ખપાવી દે છે,
એ છે તો આપણે છીએ, એ નથી તો કોઈ નથી,
એ એક "મહિલા" છે, અને એમનું સન્માન કરો.....

Dedicated to my all Women friends...
Happy #InternationalWomensDay...

-: વિશ્વ મહિલા દિવસ ને વીથ મોરી ચા... 😊😊 (1)

ચલો વિશ્વ મહિલા દિવસ ની આજની છેલ્લી ને થોડી વધુ પ્રમાણમાં "કડવી" મોરી ચા....

એમ થતું હતું કે, આજે બધા લોકો એક વિશેષ દિવસ માત્રને અનુલક્ષીને સ્ત્રીને માન સન્માન આપવાનું કહી રહ્યા છે. આ એક ઉત્તમ બાબત છે. પરંતુ વાસ્તવમાં આપણે આ દિવસને બાદ કરતાં જોઈએ તો એક મનમાં ખૂંચે એવો સવાલ ઉઠતો આવે છે.

શું હકીકતમાં આપણે સ્ત્રીનું સાચી રીતે સન્માન કરીએ છીએ..??
જવાબ છે... "ના"... હા "નહીં"... જ

એનું સીધુ ને સરળતાથી સમજી શકાય એવું કારણ એ છે કે, સાલા અપશબ્દો ની શરૂઆત પણ આપણે એક સ્ત્રીના પાત્રને અનુસંધીને કરીએ છીએ. સબંધ ભલે ગમે તે હોય, પણ સ્ત્રીનું સાચું અસ્તિત્વ એના માતૃત્વ માં જ છે. વધારે સંબંધો તો આપણે બનાવ્યા છે. બહેન, મિત્ર, અર્ધાંગીની, સંગીની, જે હોય તે. પણ હકીકતમાં આપણે એનું સાચું સન્માન કર્યું જ નથી. હા... આ બાબતે વાદ વિવાદ હોય, પરંતુ એટલું તો ચોક્કસ છે કે, એ આપણી "પૂરક" છે, ને "પ્રેરકબળ" પણ છે. પદાર્થને ગતિમાન કરવા માટે જેમ તેને પૂરતું પ્રેરકબળ આપવું પડે છે. ને એના માટે પૂરક સાધન પણ જોઈએ, એમ આ બન્ને કાર્ય મારા અને આપના જીવનમાં વધારે પડતું એક સ્ત્રી જ કરે છે

હોય છે, કેટલીક જવાબદારી ના ઉઠાવતી સ્ત્રીઓ કે જે પોતાના આભાષી સ્વપ્નમાં રહીને આઝાદી ની માંગ કરે છે. દારૂ, સિગારેટ, ને ઘણા બધા વ્યસનો ના લક્ષણ આ આઝાદી ની માંગ કરતી સ્ત્રીઓ માં જ જોવા મળે છે. તો મને એમની આ આઝાદી પર એક નિર્દોષ સવાલ ઉઠે છે કે, "નગ્નતા સ્ત્રીઓનું સન્માન કે અપમાન"..???
જો અપમાન હોય તો સ્ત્રીઓ નાના/અશ્લીલ કપડાં પહેરીને પોતાનું અપમાન કેમ કરે છે.? અને જો સન્માન છે તો આપણે સ્ત્રીઓના કપડાં કાઢીને એમનું સન્માન કરવું જોઈએ ને..?? આ ભારત છે, બળાત્કાર ની ઘટનાઓ તો સાલી હવે રાબેતા મુજબની એક પ્રકારની જાહેર ખબર હોય એવી બની ગઈ છે. જો બળાત્કાર થાય તો સ્ત્રી પોતે જ કહે છે કે, મારી આબરૂ લૂંટાઈ ગય... કેમ કારણ કે, આપણે જ માનીએ છીએ કે, સ્ત્રીનું શરીર જ એની આબરૂ છે. તો આજે એજ સ્ત્રીઓ વધુ ને વધુ અશ્લીલ કપડાં પહેરીને પોતાની આબરૂ કેમ લૂંટાવે છે..??

સ્ત્રી મનોરંજન નું સાધન નથી. પરંતુ આજે વાસ્તવમાં સ્ત્રીઓએ પોતાની જાતે જ પોતાને એક મનોરંજનનું સાધન બનાવી લીધું છે. મારા વિરોધનું કારણ એમનાં કપડાં નથી, પરંતુ એની પાછળ રહેલી અશ્લીલતા છે.

સ્ત્રીની ઓળખ એના ચરિત્ર પરથી થાય છે. ને દુનિયા સ્ત્રીનું ચરિત્ર ગમે તેવું આંકી શકે છે, ને આંકે પણ છે જ, મારી નજરે સ્ત્રીનું એક જ ચરિત્ર છે. "માતૃચેતના". કદાચ જો બહેન પોતાના નાના ભાઈ ને રમાડી રહી હોય તો એક બહેન કરતાં મારી નજરે એમાં માતૃવાત્સલ્ય નો ભાવ વધુ છે. પતિ પત્ની ના પ્રેમ ની ઉપેક્ષા આજે પણ અવિરત પણે થાય છે.

સ્ત્રીને આપ "વેશ્યા" કહીને બોલાવજો, તો પણ એને કદાચ દુખ નહીં થાય. અને કદાચ એકવાર "વાંઝણી" કહીને બોલાવજો. એનું અંતરઆત્મા ત્યારે તરત જ તુટી જશે. આ છે એની "માતૃચેતના" ....
આશા છે કે, સ્ત્રીએ એક સાધન માત્ર નથી એ વાત આપ સમજી શકશો.

એ આપણી 'પૂરક' છે એટલે એનું સન્માન ચોક્કસ થવું જ જોઈએ. જે વાસ્તવમાં આપણે બધા સૌ માંથી વીસ ટકા જેટલું પણ નથી કરતા.

બાકી, પહેલાં કહ્યું તેમ. જો આપણાં અપશબ્દો પણ એમના ઉચ્ચારણ થી શરૂ થતાં હોય તો વધારાની હકિકત શું છે તે હું ને આપ બન્ને સરખી રીતે જાણીએ જ છીએ. સ્ત્રીનું એક માઁ હોવું જ આપણી માટે પૂરતું છે. કદાચ એ ગમે તે પદ પર જાય, આખરે તો એ એક માઁ જ રહે છે. ને એ આખી સૃષ્ટિ નો આધાર છે....

મારા ને આપણા બન્ને મા "મગજમાં ઘર કરી ગયેલી વિકૃતિ" ને બાજુમાં કાઢીને સ્ત્રીને "માઁ" સમાન ગણીએ, તો એને તો જ આ વિશ્વ મહિલા દિવસ સાર્થક રહ્યો ગણાય...

-: વિશ્વ મહિલા દિવસની છેલ્લી પોસ્ટ ને વીથ મોરી ચા...

"એ પાણીની બોટલ આજ વળી પાછી યાદ આવી ગઈ"

હજુ તો થાકી ને હું કોલેજે થી પાછો આવ્યો ને સોફા પર બેઠો ત્યાં જ જમ્યા વગર ની આંખો આરામ માણવા થઈ ગઈ ને હું સુઈ ગયો..
ને માંડ માંડ નીંદર એના રસ્તે ચાલી રહી હતી ને અચાનક જ આખા શરીરે આયર્લેન્ડ મા હોઉં એવી ઠંડી ની અનુભૂતિ થઈ. વીજળી વેગે હું ઉઠ્યો ને તરત જ બોલ્યો... આ કોણે આદરી છે..??
સામે ઉભેલી ચકી(મારી ભાણી) એ જવાબ આપ્યો કે પોન્ટી મામા મે તમારી ઉપર મારી વોટરબેગ ઢોળી છે..
બસ આટલું સાંભળીને બેય હસતાં હસતાં એક બીજાની સાથે મસ્તી કરતા હતા..
અને એ વેળાએ ગુરુકુળમાં ભણતી વખતે ની "એ પાણીની બોટલ આજ વળી પાછી યાદ આવી ગઈ"

હું રાજકોટ ગુરુકુળમાં ભણ્યો છું.. જેનો મને ખૂબ જ ગર્વ છે. અને આમેય કોઈ પણ વ્યક્તિને એની શાળા પર ગર્વ હોવો જ જોઈએ.. નયતર એ કદાચ સાચો વિદ્યાર્થી મારી નજરમાં નથી.

બહરહાલ..!! મૂળ મુદ્દે આવું...

આઠમાં ધોરણે ભણતો ત્યારે અમારું સામાજિક વિજ્ઞાાન એક સર લેતાં.. (એ સર અહિયાં ફેસબુક પર પણ છે. પણ હું એમનું નામ નહીં લખું કે પછી એને ટેગીશ પણ નહીં. હા કદાચ એ આ પોસ્ટ વાંચશે તો આ પોસ્ટ પર આવશે જરૂર. અને જરૂર લાગે તો હું એમને કોમેન્ટ માં મેન્શન કરીશ) 'એ સરે નવમાં માં અને દસમાં મા પણ અમારું સામાજિક વિજ્ઞાાન લીધું હતું.
હવે થતું એવું કે હોસ્ટેલમાં રહેતા વિદ્યાર્થી સવારે સાડા પાંચ વાગે ઉઠી જતાં.. પણ હું તો રાજકોટમાં જ રહેતો એટલે ઉઠવાની બાબતે ઉપાદી ઓછી હતી.. થાય એવું કે શિયાળામાં સવારે સાડા પાંચ વાગે ઉઠ્યો હોય અને બધા કામ પતાવી ને સાડા સાત વાગ્યે સ્કુલમાં હાજર રહેતો વિદ્યાર્થી બીજો પીરીયડ આવતાં આવતાં સુઈ જતો. મારી ત્રણેય ધોરણે સીટ એક જ રહી. ક્લાસ ભલે બદલાયા પણ હું પેલા પાર્ટ ની છેલ્લે થી ત્રીજી બેંચ મા બારી ની બાજુમાં જ બેસતો.
હવે અમારા એ સામાજિક વિજ્ઞાાન ના સર ની એક ખાસિયત હતી કે એ શિયાળામાં મારતાં ઓછું ને માણતાં વધારે.. હવે એમનો પીરીયડ ત્રીજા સ્થાને આવે ને ત્યાં તો સુવા વાળા વિદ્યાર્થી અડધી નીંદરે પોંચી પણ ગયા હોય. ત્યારે હજુ માંડ સવારનાં નવ વાગ્યા હોય એટલે ઠંડી પણ જબરદસ્ત હોય. એટલે એ સર જે સુઈ ગયો હોય એને મારે ઓછો. પણ જે સુતેલા ની બાજુમાં બેઠો હોય એની પાણી ની બોટલ લઈને સુતેલા વિદ્યાર્થી ના બુટમાં આખે આખી ઠાલવી દેતાં. કે'તો સ્વેટર ઉચું કરીને કોલર ની પાછલી સાઈડે ધીમી ધારે બોટલ ઠાલવી દેતાં. અને અધૂરાં માં પુરૂં કે પાણીની બોટલ ઠલવાયા બાદ સ્વેટર પણ નહીં પહેરવાનું.
હવે તમે વિચારો કે એક તો એવો જબરજસ્ત શિયાળો ને એમાંય આપણી હાલત આવી હોય તો શું થયું હોય... ઠંડી ના એક તો ઠુંઠવાતા હોય અને માથે જતાં આ પાણીની બોટલ... તમને વિચારતાં જ હસવું આવતું હશે ને અમે ત્યારે એમ વિચારતાં કે સાલો ઠંડી મા ખાધેલો માર કવે એનાં કરતાં આ પાણીની બોટલ સસ્તી છે.
પણ અમુક વખતે તો અમારા એ સર પણ મૂંઝાઈ જતાં. હવે થયું એવું કે અમે દસમાં ધોરણે હતાં ને પેલી બેંચે બેસતો "નાનું" એની છેલ્લા બે વર્ષની એ સર ના જ પીરીયડ મા સુઈ જવાની એ આદત ત્રીજા વર્ષે પણ છોડી ન'તો શક્યો. હવે જાન્યુઆરી મહિનામાં એક દિવસે સરના પીરીયડ માં એ પાછો સુઈ ગયો.. સરે પાણી નું કર્મ પતાવ્યું ને બોલ્યા કે "કરમટાં"..!! (એની અટક. ગુરુકુળમાં વિદ્યાર્થી ને નામથી ઓછું ને અટકથી જ બોલાવવામાં આવે છે. આજે પણ). તું પણ ખરો છે. છેલ્લાં ત્રણ વર્ષમાં હું પાણી રેળી રેળી ને આજ થાકી ગયો ને તોયે પણ તારી આદત ના છુટી એ ના જ છુટી. અને આખોય ક્લાસ હસી પડ્યા... સર પોતે પણ..
એવું નથી કે આ સુવાના મામલે "કરમટાં" એક જ પ્રખ્યાત હતો. એ શ્રેણી મા હું પણ જોડે જ હતો.. 😂

મને આજેય એ દિવસો યાદ છે. અને હું આવા સંસ્મરણો ને લીધે વધારે ખુશ થઈ જાવ છું. હકીકતમાં કહું તો એ ત્યારે ના ગમતું કે કોઈ આપણા પર એવી ઠંડી મા પાણીની બોટલ ઊધીં વાળી દે. પરંતુ આજ એમ થાય કે એ સર નો ત્રીજો પીરીયડ આજ પાછો આવે ને હું જાણી જોઈને સુઈ જાવ.. અને સર પાછી એ પાણીની બોટલ મારા સ્વેટર મા ઠાલવી દે...
ખૈર..!!
એ દિવસો ને હવે ખાલી આમ યાદ કરીને જ માણું છું. 😊
તો ચકી ની આ મસ્તી એ મને "અે પાણીની બોટલ આજ વળી પાછી યાદ કરાવી દીધી" ને આ એક સ્કુલમાં ભણતા સમય ની યાદ આમ લખીને આપ ફેસબુક મિત્રો સાથે શેયર કરી.. પણ હા એ સર મારા જીવનમાં એક શ્રેષ્ઠ સર ની શ્રેણી મા આજે પણ છે.અને આજીવન રહેશે પણ... 😊

જે સ્કુલ સમયે આપણને ના ગમતું એ આજે સ્કુલ છોડ્યા ને છ વર્ષે ખાલી યાદ કરતાં જ ખુશી ના આંસુ છલકાઈ જાય છે.

હું કેટલાંક ગુરુકુળ વખતે ના મારા મિત્રોને ને ટેગું છું. કદાચ એને પણ કોઈ યાદ આ વાંચીને તાજી થઈ જાય..

#ગુરુકુળ_ની_અનમોલ_યાદો_માંથી .. 😊

- રાજ વસાણી (વીથ મોરી ચા) 😉 😊

"ધાર્યું નો'તું એવું થયું"

આશરે અઢી વર્ષ થયા સાયકલ ચલાવવાનું છોડી દીધું અને. એક અઠવાડિયા અગાઉ ની એ રાત્રે જમ્યા બાદ એવી તે વળી શું ઉત્તેજના મને ચડી. કે આજે સાલી સાયકલ પર ચક્કર મારવા તો જવી જ છે. ફુલ ફોર્મ મા જેમ કોઈ ક્રિકેટર તૈયારીઓ કરે તેવી તૈયારીઓ મેં પણ કરી. ચશ્મા તો નથી છતાં પણ નાસિકા પર સ્થાન આપ્યું. કાને હેન્ડસફ્રી પણ ચઢાવી, બુટ પણ પહેરી લીધા. અને સાલી આ સાયકલ ચલાવવાની ઉત્તેજના ને પૂરી કરવા માટે જમીને સીધો મારા ઘરની સામે રહેતા "જગુડા" પાસે ગયો અને કીધું. ઓય પંડિત તારી સાયકલ આપ મારે આજ ચક્કર મારવા જવું છે. સાલો મને કહે કે તું લઈ ભલે જા પણ એમાં પાછલા ટાયર માં હવા જરા ઓછી છે એનું ધ્યાન રાખજે. મેં કીધું ભલે સારૂં તું પહેલા તો મને સાયકલ કાઢી દે પછી જોયું જશે. એની જાતને સાલું કોઈ ખાન્દાની વેર હોય એવી સાયકલ ને સાચવી હતી. સીટ મા પણ મોટું કાણું. અને મૂળ સાયકલ નો કલર લાલ હતો પણ લાગે કે વર્ષો સુધી કોઈ ધૂળ ચડી હોય એવા ખંઢેર ના ધુળીયા કલર જેવી દયનીય હાલત મા હતી. થોડા સમય માટે તો લાગ્યું કે આ વિચાર રહેવા દઉં તો વધારે સારું રહેશે. પણ પેલી ઉત્તેજના નું જોર એટલું હતું કે મન મા દ્રઢ સંકલ્પ કર્યો કે આજ તો સાયકલ પર સફર કરવી જ છે. એની જાતને સાલી કાઢી સાયકલ અને માનો ઘોડે ચડ્યો હોય એવી ફિલીંગ આવી. સાયકલ ચાલતી થઈ પહેલો સ્ટોપ ભારત પાને કર્યો. બાપુંએ મસ્ત ફાકી બનાવી આપી. જે ખાયને આગળ વધ્યો. કાને હેન્ડસફ્રી ચડાવી હતી અને એમાં રેડિયો 98.3FM સ્ટેશન ચાલતું હતું. મારૂ મન જેના અવાજ માત્ર થી મોહી જાય છે એ "RJ Sayema" નો "પુરાની જીન્સ" પ્રોગ્રામ ચાલતો હતો. એની જાતને સાલા ગીતો પણ સદાબહાર ચાલતા હતા. હું પણ એ ગીતો ને ઝીલતો ઝીલતો હળવા પેંડલ મારતો હતો. આ વેળા એ અચાનક મારા જીગર જાન એવા ઓઝા નો ફોન અાવ્યો મને પુછ્યું કે શું છે આજનો પ્રોગ્રામ? મેં કહ્યું કે આજ રે'વા દઈએ હું આજ સાયકલ ચલાવવાના મૂડ મા છું. હરામખોરે કીધું કે જા એનો વાંધો નથી પણ જોજે સાયકલ મા પંચર ના પડી જાય. મે કીધું કે ફોન મુક સાલા ભુખડ જેવા.... થોડી વાર માટે તો હું અસહિષ્ણુત થઈ ગયો. પણ રેડિયો ચાલતો હતો ને એમા દેવાનંદ સાહેબ નું જબરદસ્ત ગીત આવ્યું... "ચુડી નહીં યે મેરા દિલ હે"... એ ગીતમાં હું ખોવાઈ ગયો ને ઓલી ઓઝા વાળી વાત ને ભૂલી ગયો... હળવે હળવે હું છેક માલવીયા કોલેજ સુધી પહોંચી ગયો... એક તો વાત ના પૂછો એવી ઠંડી ને સાલો ત્યાં ટ્રાફિક જામ. જેમ તેમ કરીને પણ આ ટ્રાફિક જામ માથી હું નિકળી ગયો. હવે આવ્યો જસાણી - ગુરુકુળ વાળો ઓવર બ્રિજ... શરૂઆતમાં હતો એટલે મહા મહેનતે ચળાવી લીધો અને ઉતારવામાં આગલી બ્રેક મારી ને હું જેમ તેમ ઉતરી ગયો. હવે આવ્યો મક્કમ ચોક... હેન્સફ્રી કાઢી હળવેક થી જમણી બાજુ અવધ ચોક (શિવમ મેડિકલ) વાળા રોડ પર વળી ગયો. હવે થોડા ઝડપથી પેંડલ મારવાનું ચાલુ કર્યું. ને રેડીયા મા રફી સાહેબ નું ગીત આવ્યું.. ક્યુ હતું એ આજે યાદ નથી... હવે અમારા રાજકોટનું નામાંકિત એવું "ભક્તિનગર સર્કલ" આવ્યું. અને ત્યાં નો કાવો, ત્યાં સર્કલ મા રમતા નિખાલસ બાળકો, નાઈટ વોકીંગ કરતા એ સીનીયર સીટીઝનો, ઘર ઓફિસ અને ધંધા ની વ્યસ્તતા થી થોડા સમય માટે છુટકારો મેળવવા આવેલા એ દંપતીઓ, રોજની બેઠકો પર બેસવા આવેલા એ એકબીજા ના જીગર જાણ મિત્રો, પાન મસાલા ના બંધાણી, જ્યાં રોજ રાત્રે અચુક ભેગા મળીને ચાલતા વિવાદમાં ચર્ચા કરે એવું અમારૂ આ સર્કલ... સર્કલ ના બે ચક્કર મારી ને મેં મારી સાયકલ સર્કલ ની અંદર બેસતા પેલા કાવા વાળા ભાઈ પાસે ઊભી કરી ને કાવો મંગાવી હળવી હળવી ઘુંટ મારતો મારતો કાવા ને પીધો.. એ પતાવી ફરી પાછો સાયકલ પર સવાર થઈને અવધ ચોક બાજુ નિકળ્યો... ત્યાંથી મક્કમ ચોક.. અને ત્યાંથી ઓવર બ્રિજ... હવે થયું એવુ કે આ ઓવર બ્રિજ ગુરુકુળ સાઈડ થી થોડો વધારે સાંકળો ને વધુ ઉંચો.. સાયકલ ને હું જેમ તેમ કરીને ઉપર સુધી પહોંચી ગયા... હજુ તો જેવો ઉપર પહોંચ્યો કે થયો એની જાતને સાલો પાછલા ટાયર મા ફટાકડો.. એની જાતને સાલા બધા મારી સામે જોવે ને હસે ને કદાચ મન મા ને મનમાં કે'તાય હશે કે બરોબર થયું... સાલું આવી પરિસ્થિતિ જોતાં જ વિચાર આવ્યો કે હાય જાણે મે ક્યાં એના બાપ પાસેથી પાંચ પચ્ચીસ ઉધાર માંગ્યા છે? છતાં પણ મે એ વાત ને મગજ માથી દરકિનાર કરી સાયકલ પરથી ઉતરીને પગપાળા ચાલીને ઘરે પરત આવવા નીકળ્યો. રેડિયો હજુએય ચાલુ જ હતો ને મને જેના પર સાલું થુંકવાનું પણ મન ના થાય એ એક નંબરના હરામી પત્રકાર NDTV ના રવિશ કુમાર ને ઓલી સાયેમાએ મુખ્ય મહેમાન તરીકે પુરાની જીન્સ પ્રોગ્રામ મા બોલાવ્યો હતો... એની જાતને સાલી પૂરેપૂરી અસહિષ્ણુતા ની અનુભૂતિ થઈ.. ના છુટકે એને શાંતિથી સાંભળીને હું પગપાળા ચાલીને ઘર તરફ જતો હતો.. હવે હું જે રસ્તેથી આવ્યો એ ફરી પાછો ના લીધો.. સાલું કોઈ જોય જાય તો મસ્તી કરે એ ડરથી મેં ઓવર બ્રિજ પરથી ઉતરીને સ્વામિનારાયણ ચોક બાજુ વળી ગયો. ને ઓલો રવિશ કુમાર કોઈ આઝાદી વખતે થઈ ગયેલા "મન્ટો" નામના લેખક ની વાતો કરીને મારા મગજની નસો પુરે પુરી તબીયત થી ખેંચતો હતો.. થોડી વાર તો લાગ્યું કે આ રેડિયો જ બંધ કરી દેવામાં જ ભલાઈ છે પણ સાલું એમ પણ ના ફાવ્યું.. સહનશક્તિ ની પરાકાષ્ઠાનો પાકા પાયે અનુભવ એ વેળાએ મેં કર્યો... એમાય લાગી તો ત્યારે આવ્યું કે ઓલી સાયેમા પણ એની વાતમાં હા માં હા ભેળવતી હતી... આગળ જતાં સમ્રાટ ઈન્સ્ટ્રીયલ એરીયા આવ્યો ને થોડી રાહત અનુભવી કે હવે ઘર દૂર નથી... જેવી પેલી "દોશી હોસ્પિટલ" ને જોઈ કે તરત જ મારો પરમં હરામખોર ભુખડ મિત્ર ઓઝા એ મને કરેલા ફોન પર ધ્યાન કેન્દ્રિત થયું.. એ સાલો ત્યાં જ રહે છે જુની પપૈયા વાળી મા.. એની જાતને સાલી મનોમન એટલી સહિષ્ણું ગાળો આપી હતી કે વાત જ નહીં પુછો યાર.. પણ હા એક વાત જરૂર કહીશ કે એ હરામખોર મારો જીગર જાન છે એટલે વાંચી વેળાએ એ ઓઝા નું ખોટી રીતે આકલન ના કરશો.. સમ્રાટ ઈન્ડસ્ટ્રીયલ એરીયા ને પાર કરતી વખતે વિચાર આવ્યો કે ઓલા જગુડા ને જવાબ શું આપીશ? એક વાર તો લાગ્યું કે કંઈક બાનૂ દર્શાવી દઈશ... પણ એમ મેં ના કર્યું ઘણા વિકલ્પો પણ વિચારમાં આવતા હતા કે આમ કહી દઈએ તો કેમ રહેશે.. પણ આખરે તો એક જ વિચાર કર્યો કે કઈં જ નથી કહેવું... અને એ વિચાર પર જ અમલ કર્યો... ઘર પાસે આવીને પહેલા જોયું કે મીંયા ની દુકાન પર કોઈ બેઠું તો નથી ને... જોયું એટલા તો મારા નસીબ સારા હતા કે ત્યાં ત્યારે કોઈ પણ ન હતું... એટલે આ વાત બહાર નહીં પડે એની ખાતરી થઈ ગઈ... જગુડા ના ઘરે પહોંચી ને જોયું કે દરવાજો બંધ છે પણ મેં સાયકલ અંદર મુકી ત્યાં જ જગુડો ટપક્યો ને કહે કે એલા એય.. આ પાછલા ટાયર મા હવા કેમ નથી? અને વિચારે ચડ્યો હું... અચકાતા અવાજે મેં જવાબ આપ્યો કે, આ તારી સાયકલ જ ચાલે એવી નથી... હજુ તો હું બાપું ને ત્યાં પહોંચ્યો કે સાલું ટાયર મા પંચર થઈ ગયું... એ કહે કે તારા કામ જ આવા હોય.. વિચારો હજુ સુધી ચાલુ જ હતા ને મનમાં એક વિચાર આવ્યો કે આ તો સાલું "ધાર્યું નો'તું એવું થયું".... હવે જગુડા ને જેમ તેમ સમજાવીને ત્યાંથી હું છટકી ગયો.. ઘરે આવીને પેલા બે ગ્લાસ પાણીના પીધા.. ને ભર શિયાળાની શરૂઆતે પંખો ચાલું કરીને બેઠો. મને ખબર નહોતી કે પપ્પા આ બધું જુએ છે... એ પણ બોલ્યા... શું થયું એલા...??? મેં જવાબ આપ્યો કે પપ્પા આજે તો ધાર્યું નો'તું એવું થયું" જો મિત્રો ઘટના અને પાત્રો પણ સાચા છે - રાજ વસાણી (13/12/2015)..😊😊😊

National Herald Case

 

"National Herald Case"

चलिए आपको कम से कम शब्दों में बतलाता हूँ की "नेशनल हेराल्ड" मामला क्या है.....

यह मामला दरअसल राजनीती में शुचिता और धर्मशीलता का किस प्रकार से "शीलभंग" किया जाता है इसकी एक बानगी मात्र है....और इसे समझना कोई राकेट साइंस भी नहीं....

कथा प्रारंभ

तो जेंट्स & जेंटिस जैसा की आप सब लोग जानते ही होंगे पंडित जवाहर लाल नेहरु को.....अरे हाँ वही अपने बालदिवस वाले चचा....

हाँ तो उन्होंने ही १९३८ में लखनऊ में नेशनल हेराल्ड अखबार की स्थापना की थी....ok....

चचा ही इस अख़बार के प्रथम संपादक थे.....

और प्रधानमंत्री बनने तक चचा इस अखबार के चेयरमैन बने रहे....

यह सब पढ़कर इत्ता तो समझ आ ही गया होगा की यह अखबार "पंजा" छाप अखबार था.....कांग्रेस के भजन कीर्तन इस अखबार ने २००८ तक किये....परन्तु पैसे कौड़ी की दिक्कत से इस अखबार को २००८ से स्याही मिलना खत्म हो गयी.....बोले तो प्रिंटिंग fully stopped....टटपूंजिया भाषा में बोले तो "लौडे लग गये"....अखबार की छपाई बंद होने तक इसका मालिकाना हक़ The Associates General Limited के पास था.....और ९० करोड़ का कर्जा भी.....

....यहाँ से पिक्चर स्टार्ट होती है....बोले तो अब ओरिजिनल "शीलभंग" प्रारभ होता है.....कांग्रेस जो की एक राजनीतिक दल है उसने २०११ में The Associates General Limited (नेशनल हेराल्ड) को ९० करोड़ का लोन दिया.....बिना ब्याज के....(आँखें मत फाडिये और यह भी मत सोचिये.😳 कि कांग्रेस कोई फाइनेंस कंपनी तो है नहीं फिर भी उसने उदारता दिखाते हुए लोन कैसे और क्यूँ दिया ....ही ही ही.....कितना परोपकार का काम किया है ना कांग्रेस ने.....और हाँ गाली थोड़ी देर के लिए जप्त रखे😝)...

आगे पढ़िए.....

२०११ में ही कांग्रेस की "Fed Up Mom & Lucky Sperm" ने एक कंपनी बनायीं "यंग इंडिया"....मात्र पांच लाख रूपये की पूंजी से....इस कंपनी में "Mom & Sperm" के अलावा पालतू मोती भी था और फ़र्नान्डिस भी....एक दुबे भी था और एक सैम भी...बोले तो खालिस "सेक्युलर" कंपनी....ही ही ही.....७६% हिस्सेदारी थी "गांधी's" की और बाकी थी कांग्रेस के "मोतियों" की

फिर.....

फिर नेशनल हेराल्ड और यंग इंडिया कंपनी में एक डील होती है....ऐतिहासिक डील यह थी की नेशनल हेराल्ड (The Associates General Limited ) के १० १० रूपये वाले नौ करोड़ शेयर (९९%) यंगइंडिया कंपनी को दिए जायेंगे और बदले में यंग इंडिया कंपनी The Associates General Limited का ९० करोड़ लोन चुकाएगी.....ही ही ही....

यहाँ आपको यह सोचने का कोई हक़ नहीं की पांच लाख की पूंजी वाली कंपनी ने ९० करोड़ की देनदारियां चुकाने का ठेका ले कैसे लिया.....ऐसा सिर्फ और सिर्फ "गरीबो की मसीहा" पार्टी ही कर सकती है.....(गाली मत बकिये जनाब)😜😜....

आगे पढ़िए....

जैसे ही डील फाइनल हुई.... बोले तो जैसे ही इस शेयर का हस्तांतरण हुआ.....कांग्रेस पार्टी ने नेशनल हेराल्ड को दिया लोन बिना शर्त माफ़ कर दिया.....पुरे ९० करोड़ माफ़....बोले तो "जाओ आजाद किया हमारे पंजे से" टाइप वाली फीलिंग के साथ...... और इसी के साथ बैठे बिठाये यंग इंडिया कंपनी The Associates General Limited की मालिक बन गयी.....ही ही ही ही ही....

अब जाते जाते यह भी सुनते जाइएगा की The Associates General Limited की दिल्ली में बहादुर शाह जफ़र मार्ग पर १६०० करोड़ की बिल्डिंग भी है जिसे अभी पासपोर्ट कार्यालय के लिए किराये पर दिया गया है.....और इस बिल्डिंग का मालिकाना हक़ भी लोन माफ़ी के साथ यंग इंडिया कंपनी को मिल गया.....बोले तो पांच लाख रूपये में तकरीबन १६०० करोड़ रूपये बनाने की "Mom & Sperm" टेक्नोलॉजी को ही नेशनल हेराल्ड केस कहा जाता है......

सनद रहे मित्रो यह वही मम्मी है जिसे राजनीती जहर लगती है.....

इति श्री शीलभंग कथा.....

(गाली बक सकते है).....